دیشب،

دخترم را به آغوش کشیدم،

و خودخواهانه گریستم ...

                                  چه خواهد کرد،

                                   روزی که من نباشم؟

دیشب ...

می کاویدم
                دشتهای تاریک
                به چشمان روشن.

پرندگان بلند پرواز شب
                سفیر کشان
                از فراز سرم
                به شکار موشهای شب بیدار
ماه را
                نظاره گر آنچه
                دیگران نمیبینند.

و من؟

                 نشسته بر زین
                 تکیه بر دوچرخ
                 گرسنه ی موشها
                 این اشرفی دزدهای شب
می کاویدم
                 شب را

دیشب را ...
گریستم.
دیشب قبل را،
و دیشب قبل از آن.

                        آتش بدون دود را،
                        سوگوار
                        آنگاه که
                        امواج تکنیک
                        حکایت سفر
                        مسافر را
                        باز گفتند.
                                          پنج شنبه ای که بغض
                 بهت
                                                            شرم
                                  گناه

                   ناتوان کار
                                                    برای او ...
                                               که کارش،
                                              ابوالمشاغل ...
                                                                           ...که یکی بیش نه.

او مرا خواندن ...
         او مرا ...
                 او مرا گریستن ...
                 او که درب را همیشه باز.

                                                              او ..
                                                              جنگ
                                                              تلاش
                                                              امید

                                                                      و مرگ.

                                                                                راه های نا تمام را ...
                                                                                            به پایان،
                                                                                              پس از ...
                                                                                                       ... او.


(در سوگ آنکه مرا خواندن آموخت. هنر آموخت. زندگیم از این سو به آن سو کرد. و آرامش داد. نادر ابراهیمی. خویشاوندی بی آنکه همخون باشیم. جایش را با هیچ نمی توانم پر کرد جز میراثش، کار. کاری که از روز رفتن او به کناری گذاشته ام و به یاد او دوباره آغاز می کنم.)

دیشب،
                                  آمد.

                         بی نگاهی،
                        بی لمسی،
                   بوسه ای شاید!

                                      نه یادی،
                                      ره آوردی،
                                      که نخواستم.
                                      نمی خواستم،
                                      به جای ... .

                                                               امروز می گریزم،
                              به تنهایی،
                                      به خاطره ای،
                                                             که خوب می خواهمش ...
                                                                                             به دروغ.

دیشب را پرسیدند.
پاسخم را شنیدند.
                           درمانده تنهایی نه،
                           نشسته گرسنگی نه.
                                                         من،
                                                جعبه جادو،
                                       بازی مغز،
                            شام شب مانده.
                    نه نا امید ...
            فردا روز دیگری است ...
مانند امروز.

وقتی بیایند ...

شاید ...


من نباشم ...




دیگر!

دیشب ...

       سوخته خاطره ای
       از کودکان سفیلان
          به سرخی آتش
به سیلاب مذاب صورت.

                              دلی که خشم
                                                 مشتی که گره
                                                                     و ...
                                                                            چاره ای که نیست،
                                                                                                     ... هنوز.

دیشب ...
تنهایی
         ناخواسته
ترس
شرم
بیشتر ترس البته

صبح
امروز
  کار
و شرم
            دوباره
بی ترس
             البته!

دیشب ...

        سیاوش به آتش می راندم.
                                          تا صبح.

                    به بیمار تن که می خورد،
          خوره وار ...
جان را.

دیشب،

بدون نور،
بدون      آب،
بدون         دوست،
بدون                   بستر،
بدون                              نفس.

دستهایم هنوز خونینند،
از سلاخی جوانیم،
بی آنکه گوسپندی از آسمان برسد.

یا سیمرغی
بپروراندم
در دامانی
بی نگرانی
موی سپیدم.

                                                 دستهایم خسته اند.
                                           شکایت را روزی دیگر باید.